Choć kamionka (kuna domowa) jest drapieżnikiem, to jednak jej codzienne menu nie składa się tylko i wyłącznie z mięsa. Oczywiście podstawą wyżywienia kuny są drobne zwierzęta, w tym małe ssaki, ptaki, a nawet płazy czy duże owady, ale nie pogardzi ona również dojrzałymi owocami, jagodami, nasionami wybranych gatunków traw czy ptasimi jajami. Można nawet powiedzieć, że jaja ptaków i słodkie owoce to przysmak kuny i rzadko kiedy przejdzie ona obok nich obojętnie.

Kamionka (kuna domowa) to jedyny przedstawiciel gatunku, który nie boi się osiedlania w pobliżu siedzib ludzkich. Ten niewielki ssak z rodziny łasicowatych, choć jest stosunkowo bliskim krewnym soboli i rosomaków, to jednak ma od nich dużo łagodniejsze usposobienie. W codziennych zachowaniach bardziej przypomina wiewiórkę niż do groźnego drapieżnika. Kunę domową spotyka się w miejskich parkach, na terenie ogródków działkowych, w okolicach pustostanów i osiedli domów jednorodzinnych.

Obecność kuny domowej jest trudna do dostrzeżenia, nawet jeśli zwierzątko od dłuższego czasu mieszka pod dachem naszego domu. W dużym stopniu wynika to z czasu, w jakim zwierzę jest najbardziej aktywne. Kuny domowe zwykle przesypiają znaczną część dnia, a z gniazda wychodzą dopiero po zapadnięciu zmroku. Na swoje siedziby wybierają miejsca suche i ciepłe. Ich częstym wyborem są niewłaściwie zabezpieczone poddasza i strychy domów jednorodzinnych, a także stodoły, garaże, opuszczone zabudowania i położone na uboczu budynki gospodarcze.

Kuna domowa to niewielki drapieżnik z rodziny łasicowatych, który na swoją siedzibę chętnie wybiera ciepłe, niewłaściwie zabezpieczone poddasza domów jednorodzinnych, stodół lub innych zabudowań gospodarczych.

Choć większość dzikich zwierząt unika bezpośredniego kontaktu z człowiekiem, to jednak niektóre gatunki przystosowały się do życia w naszym sąsiedztwie i czerpią z tego niemałe korzyści. Doskonałym przykładem takiego zwierzęcia jest kuna domowa, która na swą siedzibę chętnie wybiera pustostany, altanki, szopy, garaże, ocieplone strychy i poddasza domów.

W odróżnieniu od swoich leśnych odpowiedników kuny domowe chętnie mieszkają w pobliżu siedlisk ludzkich lub bezpośrednio w lokalach zamieszkanych przez ludzi, na suchych strychach i nieużytkowych poddaszach domów, w garażach, piwnicach, różnego rodzaju pustostanach, altanach, szopach i wielu innych obiektach stworzonych ręką człowieka. Co warte podkreślenia, kuny równie chętnie mieszkają na wsi, jak i w dużych miastach.

Na swoje siedliska kuny domowe wybierają spokojne, suche i ciepłe miejsca – poddasza i strychy domów, garaże czy stare szopy. Wpływ na wybór konkretnej lokalizacji ma również dostępność preferowanego przez kunę pożywienia. Czym zatem żywią się kuny?

Kuny to drapieżniki o smukłej, wyraźnie wydłużonej budowie ciała, dużej zwinności i niepohamowanym apetycie. Kuna domowa osiąga długość około 50cm bez ogona, ma charakterystyczną białą plamę na piersi, ostre zęby i silne łapy, dzięki którym z łatwością radzi sobie z różnymi przeszkodami i zabezpieczeniami. W odróżnieniu od kun leśnych na swoją siedzibę zamiast nor czy opuszczonych, obszernych dziupli, najchętniej wybiera ocieplone poddasza domów, stare stajnie, szopy, garaże lub inne zabudowania gospodarcze. Gdy zamieszka na poddaszu domu, staje się niezwykle uciążliwym lokatorem.